ประเทศไทยไม่ร่ำรวยนัก โปรดให้หนังสือทุกเล่มอยู่ได้หลายชั่วอายุฅน
  หน้าแรก   เฟซบุ๊คทั้งหลาย   หนังสือ   บทความ   ระบบหนังสือ   เกี่ยวกับผีเสื้อ   บันทึกถึงผีเสื้อ   ห้องสนทนา   โรงเรียนวิชาหนังสือ
  ดอนกิโฆเต้ฯ   ของเล่น   ของที่ระลึก   แผนที่เว็บ   คำถามเดิมๆ   นิตยสารหน้าจอ   สมัครสมาชิก   แก้ไขข้อมูลสมาชิก   สั่งซื้อหนังสือ
  หน้าแรก > ห้องสนทนา : (ห้อง) โต๊ะต้นฉบับ > กระทู้
 
 
         
    กระทู้    
         
  อยากทราบเกี่ยวกับการเขียนครับ    
       
  เรียนทุกท่านที่แวะมาชมครับ
ผมเป้นบุคคลนอกวงการงานเขียน อยากทราบว่าการที่นักเขียนจะเขียนเรื่องสักเรื่องหนึ่งจะมีขั้นตอนอย่างไรบ้างครับ แล้วที่สำคัญอะไรคือตัวชี้วัดหลักที่จะบอกว่างานเขียนนี้มีคุณค่าครับ
   
       
  จากคุณ Offy - [ ๑๓ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๒:๓๓ น. ]    
       
  แสดงความคิดเห็น | แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม | ส่งต่อให้เพื่อน | พิมพ์หน้านี้     
         
         

  ความคิดเห็นที่ ๑ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ผู้ถามคงจะเป็นข้าราชการนะครับ เพราะพูดถึง"ตัวชี้วัด"
พวกนักเขียนเขาไม่ค่อยใชคำนั้นกัน
ถ้าจะตอบกันอย่างสั้นๆ สำหรับนักเขียน ผมว่าเริ่มต้นที่อยากเขียน
เมื่ออยากเขียนก็ เขียน...ง่ายดีไหมครับ
แต่ก่อนที่จะอยากเขียน และเริ่มเขียน
จะต้องมีสิ่งที่จะเขียนเสียก่อน...สิ่งที่จะเขียนนั้นมาจากไหนละครับ
เรื่องนี้ผมคิดว่าเจ้าของกระทู้น่าจะตอบได้ดี
อาจจะมีท่านอื่นมีความเห็นดีกว่าที่ว่ามานะครับ
  
     
  จากคุณ นักเขียนที่ยังไม่ดัง - [ ๑๓ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๑:๑๓ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๒ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ตัวชี้วัดที่สำคัญ ไม่ใช่ตัว แต่เป็นคนครับ เพราะเขาคือ บรรราธิการ
บรรณาธิการคือผู้ชี้จัดสำคัญว่า งานเขียนของคุณใช้ได้หรือไม่ แล้วหลังจากนั้นผู้อ่านพิจารณาอีกทีครับ
  
     
  จากคุณ นักเขียนที่ยังไม่ดัง คนเดิม - [ ๑๓ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๑:๑๕ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๓ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
   ขอบคุณครับสำหรับคำตอบ 


    
   
  จากคุณ นักเขียนที่ยังไม่ดัง
   

    


ก่อนอื่นผมไม่ได้เป็นข้าราชการนะครับ(อนาคตไม่แน่)
แล้วถ้าจะถามต่อว่า งานเขียนจะใช้ได้หรือไม่ได้นั้น มีหลักพิจารณาจากอะไร บ้างที่สำคัญๆ เช่น ต้องอ่านแล้วรู้เรื่องไหม คนอ่านจะงงรึป่าวในสิ่งที่เขียน เป็นต้น 
  
     
  จากคุณ Offy - [ ๑๔ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๑:๐๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๔ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เอามาลงอีกครั้งค่ะ เผื่อใครจะเอาไว้ใช้



 

 
  
     
  จากคุณ Ms. Johnson - [ ๑๕ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๘:๐๔ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๕ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ลองเขียนแบบนอกทฤษฎีนะคะ
บรรณาธิการตัวจริงอธิบายว่า บทประพันธ์ หรือข้อเขียนที่ดี มักจะเขียนจากความรู้สึก
หรือเขียนจากหัวใจ นั่นเอง
คุณคิดอะไร คุณสะเทือนใจอะไร คุณรู้สึกแบบไหน ก็เขียนถึงสิ่งเหล่านั้น
การสร้างเรื่อง มักจะเป็นได้เพียงนวนิยาย หรือเรื่องอ่านเล่น
แต่การเขียนจากหัวใจ ด้วยหัวใจ มักจะกลายเป็นวรรณกรรม(ยิ่งใหญ่)ในที่สุด
 

 
 
  
     
  จากคุณ บรรณาธิการฝึกหัด(ผู้กำลังฝึกหัดเขียน) - [ ๑๖ ก.พ. ๒๕๕๒  ๑๕:๐๕ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๖ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  บรรณาธิการที่นี่ เห็นนิยายไม่มีคุณค่า มองงานสร้างสรรค์เป็นแค่ เรื่องอ่านเล่น?
คนที่เขียนจากหัวใจ จากความรู้สึกตัวเอง เหงา เศร้า โกรธ รัก ..หากเขียนไม่เป็นก็สื่อไม่ได้ หรือหากเขียนเป็นแต่ไร้อารมณ์ขึ้นมาก็เขียนไม่ได้

 

คนที่คิดเป็น แต่งเรื่องเป็น สร้างอารมณ์ไปกับเนื้อเรื่องเป็น เขียนเป็น..

แม้จะเป็นเพียงเรื่องอ่านเล่น แล้วมันต่ำต้อยตรงไหน วรรณกรรมที่คุณพิมพ์ออกมา มีเรื่องไหนที่ไม่ใช่นิยาย?

 
  
     
  จากคุณ นักเขียนอ่อนหัด - [ ๑๖ ก.พ. ๒๕๕๒  ๑๙:๕๘ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
     
  
  
     
  หนังสือส่วนใหญ่ของที่นี่ เป็นนิยาย หรือ นวนิยาย จะมีที่เป็นวรรณกรรมอมตะนั้นมีน้อย
นี่คือความจริงค่ะ

เรื่องอ่านเล่น เป็นคำที่ใช้เรียกนวนิยาย หรือนิยาย ไม่ได้หมายถึงเรื่องไม่ดี

ไม่มีเรื่องอะไรต่ำต้อย เพียงแต่อยากอธิบายเจ้าของกระทู้ว่า
นอกเหนือจากทฤษฎีที่พูดถึงกันมากมายนั้น มีหลักเกณฑ์ง่ายๆ คือ เขียนจากหัวใจ
จากความรู้สึก จากอารมณ์กระทบ 
เท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้เทียบระดับอะไรหรอก ถ้าจะเข้าใจผิดด้วยถ้อยคำก็ขออภัยด้วย


 
  
     
  จากคุณ บรรณาธิการฝึกหัด(ฝึกหัดจริงๆ และคงต้องฝึกอีกนาน) - [ ๑๖ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๐:๑๙ น. ] - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๗ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ขอบคุณ บรรณาธิการฝึกหัด ที่อธิบายครับ อ่านแล้วฟังดูเป็นนิยามที่เข้าในง่าย แต่ก็อย่างคุณ นักเขียนอ่อนหัด กล่าว หากเขียนไม่เป็นหรือแต่งไม่เป็น ก็คงสื่อสารให้ผู่อ่านยากเหมือนกัน จะว่าไปของแบบนี้ต้องใช่เวลาในการตกผลึกจริงๆ ผมขอยกตัวอย่าง(แล้วแต่ทัศนะ นะครับคงมีใครคิดเหมือนผมบ้าง) งานเขียนของผู้แต่งเจ้าชายน้อย ในเรื่องเที่ยวบินกลางคืน(ถ้าจำไม่ผิดเป็นเรื่องแรกของเค้า) อ่านเข้าใจยากมากดูเหมือนเต็มไปด้วยความคิดที่เหนียวข้น ผู้อ่าน อ่านแล้วติดอยู่ในความคิดของผู่แต่งจนก้าวต่อลำบากจริงๆ แต่เมื่องานเล่มถัดๆมา เช่น แผ่นดินของเรา สามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ถูกเรียบเรียงมาเป็นลำดับ เข้าใจง่ายแม้จะเป็นปรัญชาชีวิตก็ตาม  
     
  จากคุณ Offy - [ ๑๖ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๒:๐๘ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๘ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ถ้าถึงขั้นที่เจ้าของกระทู้เคยอ่านผลงานของแซงเต็ก ซูเปรี อย่างวิเคราะห์มาแล้ว
ผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามแล้วละครับว่า เราจะเริ่มต้นเขียนหนังสืออย่างไร
เพราะเรื่องแต่ละเรื่อง ย่อมมีจุดเริ่มต้นต่างๆกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่ไม่ใช่นวนิยายไทยที่เขียนสำหรับสร้างละครโทรทัศน์

การเข้าใจความหมายของนักเขียนคนหนึ่ง อย่างแซงเต็ก ซูเปรี นั้น
สำหรับคนไทย ผมคิดว่าขึ้นอยู่กับภาษาที่แปลด้วย  เคยสงสัยบ้างไหมครับว่า
ที่ว่าเราเข้าใจหรือไม่เข้าใจ อันที่จริงเพราะภาษาการแปล แต่ไม่ใช่ภาษาของผู้เขียน
 
  
     
  จากคุณ น่าคิดนะครับ - [ ๑๗ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๐:๐๑ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๙ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  สำหรับความคิดเห็นที่ 8 ถ้าปัญหาไม่ได้อยู่ที่นักแปลล่ะ ตัวอย่างเช่น งานเขียนของโยสไตน์ โลกของโซฟี ถ้าไม่ใช้เพราะความสามารถในการแต่งเรื่องเพื่อผนวกกับเนื้อหา(จุดประสงค์ที่ต้องการสื่อ) ผมว่าหนังสือเล่มนั้นคงเป็นหนังสือเรียนปรัชญาดีๆๆเล่มนึงแน่นอน งานเขียนของโยสไตน์ส่วนใหญ่จึงมีเรื่องที่ผนวกเข้ามาเพื่อหลีกเลียงความเบื่อหนายของปรัชญา ดังนั้น ในงานเขียนประเภทปรัชญานี้ สำนักพิมพ์จะมีการพิจารณาอย่างไรครับ  
     
  จากคุณ Offy - [ ๑๘ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๑:๐๐ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
     
  
  
     
  งานปรัชญาดีๆ ๆ ---สำนักพิมพ์นี้มักจะตะครุบครับ

แต่ได้แค่ตะครุบ คว้าไม่ค่อยได้
เพราะช้า อืดอาด
  
     
  จากคุณ บรรณาธิการฝึกหัด - [ ๑๘ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๒:๔๗ น. ] - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๐ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เคยได้ฟังคำอธิบายสั้นๆนะคะ ว่า

การเขียนหนังสือ คือการบอกเล่าเรื่องราว (หรืออาจจะเป็นเพียงการบันทึกเพื่อความทรงจำ)

ในกรณีที่เขียนหนังสือเพื่อบอกเล่าเรื่องราว ควรมีสามสิ่งในการทำงานนี้ คือ

๑. ภาษา สำหรับใช้บอกเล่า
๒. วิธีการบอกเล่า
๓. เรื่องราวหรือเนื้อหาที่จะบอกเล่าไปยังผู้อื่น

ฟังดูแล้วก็ง่ายนิดเดียว ไม่เห็นว่าจะต้องยุ่งยากอะไร แต่ความยากมันขึ้นอยู่กับตัวผู้เขียน
ว่าเขาจะเลือกรายละเอียดแต่ละอย่างแต่ละข้ออย่างไร เช่น เรื่องภาษา

เราก็ถกเถียงกันได้อีกเยอะแยะว่า แล้วจะใช้ภาษาอย่างไร 
อย่างนี้ดูเหมือนจะทำให้การเขียนหนังสือสำหรับนักเขียนใหม่ จะเริ่มต้นได้ง่ายที่สุด

หรือเปล่าคะ
  
     
  จากคุณ บรรณาธิการฝึกหัด(ฝึกหัดจริงๆ) - [ ๒๐ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๐:๐๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 

แสดงความคิดเห็น :
สีพื้น :
ตำแหน่ง :
ชื่อผู้ส่ง :
       
     
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ ๕/๔ ถนนสุขุมวิท ซอย ๒๔ กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ โทรศัพท์ ๐๒ ๖๖๓ ๔๖๖๐-๒
การทำหนังสือดี ก็เสมือนสร้างโบสถ์วิหาร