ไม่ควรอ่านหนังสือกลางแสงจ้า เพื่อป้องกันดวงตาและถนอมสายตา
  หน้าแรก   เฟซบุ๊คทั้งหลาย   หนังสือ   บทความ   ระบบหนังสือ   เกี่ยวกับผีเสื้อ   บันทึกถึงผีเสื้อ   ห้องสนทนา   โรงเรียนวิชาหนังสือ
  ดอนกิโฆเต้ฯ   ของเล่น   ของที่ระลึก   แผนที่เว็บ   คำถามเดิมๆ   นิตยสารหน้าจอ   สมัครสมาชิก   แก้ไขข้อมูลสมาชิก   สั่งซื้อหนังสือ
  หน้าแรก > ห้องสนทนา : (ห้อง) โต๊ะต้นฉบับ > กระทู้
 
 
         
    กระทู้    
         
  โรงเรียนวัดของฉันฯ ภาคพิเศษ ของขวัญวันเกิด ๒๓ ธันวาคม    
       
   
(จากตอน ผีเสื้อของมะอุง) 

ที่โรงเรียนวัดฯของเรา เด็กประถม๑ ต้องไปเรียนวิชางานฝีมือกับครูนงนุช ครูเป็นบรรณารักษ์ห้องสมุดที่มีแต่หนังสือ ทุกคนต้องเข้าแถวเดินมาเรียนวิชานี้ที่ห้องสมุด เพราะครูนงนุชไม่เคยทิ้งห้องสมุดไปไหนเลย..

วันเกิดของแม่ คือวันที่เรียนการฝีมืออาทิตย์ถัดไป ครูสั่งให้ทุกคนเตรียมกรรไกร กระดาษสี กาวลาเท็กซ์ ก่อนถึงวันนั้นแม่เตรียมของเกือบทุกอย่างให้ฉัน ยกเว้นกาว..

แม่เข้าครัวกวนอะไรเหม็นๆหนืดๆอยู่นาน วันรุ่งขึ้นก็ยื่นกระปุกกลมๆให้พี่กับฉันคนละอัน

แป้งเปียก ไม่ต้องซื้อที่ไหน เอาไปแบ่งเพื่อนด้วย!”  

 

 แล้วก็ถึงเวลาการฝีมือ พวกเราหอบของเดินเข้าแถวไปห้องสมุดข้างล่าง ครูนงนุชโบกมือไหวๆอยู่กลางห้อง เราจึงค่อยๆย่องเข้าไปหา เพราะรู้ดีว่าในห้องสมุด..ห้ามใช้เสียง! ..

ครูแจกกระดาษแข็งสีขาว-เทาให้เราคนละ๑แผ่น ด้านที่เป็นสีขาวมีรูปใหญ่ๆวาดไว้ ๑ รูป

 

ผีเสื้อ..ทุกคนรู้จักผีเสื้อใช่มั้ย? ผีเสื้อมีสีอะไรรู้มั้ยเอ่ย?..”

ครูชูมือให้ดูว่าใครตอบได้ให้ยกมือขึ้น แต่ทุกคนก็แย่งกันตระโกนออกมา

“เหลือง!...”

“ส้ม!..”

“ดำ!..”

“ชู่ว!..ชู่ว.....ชู่ววๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...

เพื่อนบางคนส่งเสียงเตือนจนต้องรีบปิดปาก ในห้องสมุด..เราต้องพูดกระซิบกระซาบเท่านั้น!..

 
   
       
  จากคุณ มะอุง / Ms. Johnson - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๐๗:๐๘ น. ]    
       
  แสดงความคิดเห็น | แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม | ส่งต่อให้เพื่อน | พิมพ์หน้านี้     
         
         

  ความคิดเห็นที่ ๑ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ครูสอนพวกเราทำผีเสื้อง่ายๆ ให้ทุกคนนั่งทำกับพื้นห้อง ทุกคนทำตามที่ครูบอก คลี่กระดาษสีที่เตรียมมาออก เอาไม้บรรทัดวัดจากขอบกระดาษซ้ายมือ ๑ เซนติเมตร แล้วจุดดินสอดำไว้หลายจุดตั้งแต่ขอบบนจรดขอบล่าง แล้วลากเส้นตรงลงมา..
 

ครูบอกว่าเส้นแรกสำคัญที่สุด เราต้องเชื่อมจุดทุกจุดด้วยเส้นที่ตรงจริงๆ หากเส้นแรกลากหยึกๆหยักๆ พอเอาไม้บรรทัดวัดขีดเส้นถัดไป ก็จะไม่มีเส้นไหนตรงเลย..

ฉันทำตามที่ครูสอน แต่ไม้บรรทัดครึ่งท่อนสั้นๆทำให้ขีดเส้นช้ากว่าทุกคน.... จนในที่สุดก็ได้เส้นตรงหลายเส้น ห่าง๑เซนติเมตรจนเต็มหน้ากระดาษสี

เมื่อเอากรรไกรตัดออกมา เส้นที่ขีดไว้หนาๆเพราะดินสอทู่ๆ จึงไม่รู้จะตัดยังไงดี แม้พยายามตัดให้ตรงขอบเส้นที่หนาบางต่างกัน เส้นกระดาษจึงมีขนาดแตกต่าง แคบบ้าง กว้างบ้าง ไม่ใช่อย่างที่ครูต้องการ..

ฉันลองวิธีใหม่! ใช้กรรไกรตัดตรงกึ่งกลางเส้น แต่มือก็ตัดเบี้ยวๆพาคดเคี้ยวไปมา เส้นกระดาษสีๆที่ได้มาจึงไม่ค่อยเหมือนใคร.. 

 

 

“เอ้า..พอได้เส้นกระดาษสีออกมาก็แลกกับเพื่อนๆนะ จะได้มีคนละหลายๆสี..”

 

ทุกคนต่างแลกกัน ยกเว้นของฉันที่ไม่มีใครเอา ..

 

“อี๋..ของมะอุงเบี้ยวๆบูดๆ..”

“เส้นของมะอุงยังมีรอยดินสอตรงขอบใหญ่เบ่อเริ่มเลยค่ะ!..”

“ไม่เป็นไรลูก..เดี๋ยวเราทากาวแล้วม้วนๆทับไป ก็ไม่เห็นรอยดินสอ..”

ครูตอบโดยไม่เงยหน้าจากงานตัวอย่างในมือ.. 
  
     
  จากคุณ มะอุง / Ms. Johnson - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๐๗:๑๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๒ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  สุดท้าย..ฉันจึงได้แลกกับกฤษณา ๖ เส้น เพ็ญศรี ๔ เส้น และเส้นเหนียวๆหนึ่งขยุ้มที่สมถวิลให้เปล่า เพราะไปนั่งทับหลอดกาวของเขาไส้ทะลักเละเทะ..
 

พวกเรานำแต่ละเส้นมาทากาวด้านหนึ่ง แล้วม้วนๆๆเข้าหากัน แบบกิ้งกือทำเวลาโดนไม้แหย่ ฉันชอบขวดกาวลาเท็กซ์สีขาวแบนๆ มีหัวแหลมๆบีบก็ง่ายน่าใช้ของเพื่อนๆ เนื้อกาวขาวจั๊ว เหนียวหนืดนุ่มนิ่มกลิ่นก็ไม่เหม็นเหมือนแป้งเปียกแม่ ที่ต้องวางแอบไว้ใต้กระโปรง แล้วยังต้องนั่งหันหลัง หมอบต่ำๆทำงานเงียบๆ 

เปิดฝากระปุกที่ซุกไว้ใต้กระโปรง ใช้ไม้ควักแป้งเปียกโปะลงบนเส้นกระดาษดังแผล่ะ ที่เหลือก็หยดแหมะๆลงพื้น.. เอานิ้วลูบให้เปียกทั้งแผ่น แล้วม้วนๆๆๆ ม้วนจนสุดปลายเส้น...

 

ฉันเห็นเพ็ญศรีม้วนแล้วเป่าเพี้ยง กระดาษแต่ละอันก็แข็งเป็นวงกลมสวยงาม !

ฉันทำบ้าง เป่าปู้ดดด..วางลงไป แต่ทุกอันก็คลายออกมาขดกันหลวมๆ แป้งเปียกของแม่คงไม่เหนียวพอ..

 

ฉันแก้ม้วนออก เปิดประโปรงควักแป้งเปียกใสๆมาโปะลงใหม่ ใช้นิ้วทั้งห้าละเลงทุกเส้น แล้วรีบม้วนๆๆๆๆๆ ม้วนทุกอันจนกลม ไม่นานมันก็คลายออกอีก

 

“ขอ..ขอ..ของเธอกาวหนาเกินไปล่ะ..ต้อง..ต้องอย่างนี้ซี่....”

กฤษณาที่ชอบพูดสะอึกเขยิบมากระซิบอวดของตัวเอง ฉันรีบขยับถอยห่างไม่ให้เขาเห็นกระปุกแป้งเปียก

 

เธอ..เธอ..เธอต้อง..ต้องทากาวใหม่แล้วล่ะ..”

 

ฉันเห็นด้วยกับเขา.. เอากระดาษที่ม้วนกลมๆมาแก้ออก คว่ำหน้าลง เปลี่ยนมาละเลงแป้งเปียกอีกด้าน กว่าจะครบทุกเส้น ครูก็มาเห็นพอดี

 

“..ต๊าย..คนนี้ช้ากว่าเพื่อนเลย ยังขดไม่ได้ซักอัน..”

ครูขยับแว่นตามองหน้าและนิ้วมือของฉัน

 

“..ต๊าย..ทำไมมือไม้ดำเขรอะเหนียวเหนอะนักล่ะ? มือสกปรกดำๆจะมาทำงานให้สะอาดได้ยังไง? จำไว้ว่าก่อนเริ่มงานอะไร ต้องแน่ใจว่ามือของเราต้องสะอาด..”

ครูหยิบขดกระดาษของเพ็ญศรีขึ้นมา

 

“..นี่คือขดกระดาษที่สวยงาม เพื่อนๆดูเป็นตัวอย่างนะจ๊ะ..ทีนี้ใครขดเสร็จแล้วทำตามครู..เอากระดาษแข็งที่มีรูปผีเสื้อขึ้นมา..แล้วเอาขดกระดาษสีเล็กๆแต่ละอันมาทากาวข้างใต้..ติดลงไปให้เต็มปีก..เห็นมั้ย? สีของกระดาษที่ขดเป็นวงๆมองแล้วเหมือนลายวงๆบนปีกผีเสื้อ..”

ทุกคนพยักหน้าร้องฮือฮาๆ..ตื่นเต้น

 

“ชู่วว!...”..

 

“..ทีนี้ต้องระวังนะ อย่าติดขดกระดาษให้เลยออกมานอกปีกผีเสื้อ..ควรเลือกสีใดสีหนึ่งมาติดบนเส้นที่วาดไว้ให้รอบก่อน..แล้วค่อยเติมสีอื่นๆให้เต็มข้างใน..

 

"สุดท้าย..ก็ตัดเส้นเล็กยาวๆ๒เส้นมาขดเป็นหนวดตรงกลางข้างบน..ก็จะได้ผีเสื้อสวยๆกำลังบิน..อย่าลืมนะปีก๒ข้างต้องให้มีสีเหมือนกันมากที่สุด..”
  
     
  จากคุณ มะอุง / Ms. Johnson - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๐๗:๒๙ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๓ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เมื่อครูเดินจากไป ฉันรีบหันมาม้วนเส้นกระดาษต่อ แต่มันกลับเหนียวหนับติดอยู่กับพื้น ดึงเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น.. 
ต้องใช้ไม้บรรทัดบางๆ ค่อยๆแซะไปม้วนไป ก้อนกระดาษของฉันจึงทั้งดำทั้งเหนียวเพราะเอาขี้ผงติดมาด้วย..
ขั้นต่อมา ทาแป้งเปียกหนาๆลงที่ขดกระดาษ นำไปวางเรียงกันตามลายดินสอ แต่ขดกระดาษก็ไหลไปมาไม่ยอมอยู่กับที่ ต้องใช้วิธีจับมาเบียดรวมกัน ผีเสื้อของฉันจึงออกมาไม่เหมือนใคร ..
เพราะรอยดินสอที่ครูร่างไว้เลือนหายหมดแล้ว..มีแต่รอยช้ำๆดำๆเหนอะหนะ จากแป้งเปียกที่ทะลักมาจากข้างใต้ ฉันเลยต้องสมมุติเส้นร่างเองในใจ....
เมื่อติดจนเต็มปีกทั้งสองข้าง ไม่นานขดกระดาษเล็กๆแต่ละอันก็ขยับออกห่าง ปีกผีเสื้อฉันจึงโหว่ๆแหว่งๆ เป็นเพราะแป้งเปียกแม่แท้ๆ..หากใช้กาวลาเท็กซ์เหมือนคนอื่น ผีเสื้อคงออกมาสวยเหมือนกัน..

 

“ใครเสร็จแล้วลองตรวจดูนะลูก..ถ้ามีรอยโหว่เพราะติดกระดาษไม่ชิดกัน ให้เอากระดาษสีมาขดชิ้นเล็กๆเติมลงไป..”

 

ฉันทำตามทันที เศษกระดาษขาดๆมีแยะ ไม่นานก็ถมช่องโหว่จนเต็ม ผีเสื้อไม่เป็นขี้เรื้อนแล้ว..

 

“เอ้า..ใครเสร็จแล้วเอามาส่งเลย..” 

 

ทุกๆคนกรูไปมุงโต๊ะครู เสียงโอ้โห.. อู้หู.. สลับเสียง “ชู่ว!” ดังไม่หยุด 

ฉันอายผีเสื้อดำๆต้องเอามือบังไว้ จะทำยังไงดีหนอ..ให้ผีเสื้อตัวนี้พิเศษกว่าใคร ครูจะได้ไม่ว่า ว่าฉันไม่ได้ใช้กาวลาเท็กซ์! ..   

 

นึกได้แล้ว! ฉันจะใส่ลูกให้มัน แม่บอกว่าผีเสื้อมีลูกเป็นหนอน..ก็แค่เอาขดกระดาษที่เหลือมาวางต่อกัน๓ก้อน เป็นหนอนอ้วนๆ๓ปล้อง แล้วเติม๒ตาบนหน้ายิ้มๆ..

   --->   ๑๑๑

 

“คนนั้นยังนั่งอยู่เลย..เอางานมาส่งครูได้รึยัง?..”  

 

ฉันรีบลุกเดินไป แต่คว่ำกระดาษปิดไว้ไม่ให้ใครมาทำหนอนตาม โต๊ะครูมีคนมารอดูกันเยอะฉันต้องเอามือเลอะๆมาคอยบังคอยปิด!..

 

 “ส่งงานบนโต๊ะสิ มาส่งอะไรใต้โต๊ะ!..ครูจะเห็นได้ยังไงจ๊ะ?..

 

ฉันยื่นใหม่ให้ครูบนโต๊ะ ทุกคนพากันชะเง้อ แต่ก็ต้องเก้อเพราะไม่มีใครเห็น! ..   

“หงายออกมาสิ..คว่ำอย่างนี้ครูจะเห็นได้ยังไง?”

 

ฉันหงายขึ้น แต่ยังยื่นมือปิดหน้ายิ้มๆของลูกหนอน จนครูต้องขยับแว่นตา ยื่นหน้ามาใกล้ๆ

 

“..ทำไมปีกมันสูงๆต่ำๆดำปิ๊ดปี๋อย่างนี้ แล้วผีเสื้อที่ครูวาดให้ไม่ได้บวมๆเบี้ยวๆอย่างนี้นะ!” 
  ความคิดเห็นที่ ๔ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ฉันกลับมาให้ของขวัญวันเกิดแม่ที่บ้าน แม่ยิ้มกว้างแล้วอ่านดังๆ
 

“สุขสันต์วันเกิด..๒๓ ธันวาคม.. โห..ตัวอะไรใหญ่เบ่อเริ่ม! ตะปุ่มตะป่ำเหมือนจริงจังเลย..แล้วนี่..หนวด ผีเสื้อ นี่นา!!..”  

 

แม่ทำหน้าตกใจ ฉันได้แต่นั่งยิ้มแฉ่ง แม่เก่งจังที่ดูงานฉันออก เก่งกว่าเพื่อนๆทุกคน เก่งกว่าครูนงนุช แม่เก่งที่สุดในโลก..

 

แล้วแม่ก็อธิบายให้พ่อฟัง

 

“..นี่ไง..มันนั่งยองๆแหงนหน้าอ้าปาก..หนวดผีเสื้อโผล่แหลมๆออกมา..แต่ไม่รู้ว่าจุดกลมๆ ๓ อันข้างๆ จะเป็นขี้หรือว่าไข่เจ้าคางคก?..”     ??..

 

..
  
     
  จากคุณ มะอุง / Ms. Johnson - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๐๘:๐๒ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๕ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  มันเป็นนิยายหรือเปล่าครับ  
     
  จากคุณ lunlaporn - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๑๐:๒๙ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๖ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  คุณมะอุงเล่าเรื่องเก่งจังนะคะ ทำให้นึกถึงบรรยากาศตอนเด็กๆมาก เรื่องผิดพลาดเล็กๆ แต่จำฝังใจ  
     
  จากคุณ mmmeryy - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๑๗:๒๐ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๗ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เป็นของขวัญวันเกิดที่น่ารักจริงจริ๊ง ค่ะ
ขอบคุณนะคะ
หวังว่าจะได้รับของขวัญเช่นนี้ชิ้นอื่นๆ ต่อไป
  
     
  จากคุณ บรรณาธิการฝึกหัด(ฝึกหัดจริงๆ) - [ ๒๔ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๑๙:๔๔ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๘ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ยินดีค่ะ
-แค่เรื่องเล่าเท่านั้นไม่ใช่นิยาย นึกอะไรสมัยเด็กๆได้ก็เอามาเขียน..(ก่อนที่ความทรงจำจะหายไปกับความชรา )  
-ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ 
  
     
  จากคุณ Mrs. Johnson - [ ๒๖ ธ.ค. ๒๕๕๑  ๐๗:๐๔ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๙ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  น่ารักจังค่ะ  แม่น่ารักที่สุดดดดดดดเลย
(กวนแป้งเปียกเป็น  แล้วยังดูผีเสื้อเป็นด้วย)
  
     
  จากคุณ จั่น - [ ๕ ม.ค. ๒๕๕๒  ๐๐:๓๓ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๐ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  คิดถึง มะอุง
ไม่เจอซะนาน ยังน่ารัก น่าหยิก เหมือนเดิม
((สงสัยจังว่าโตขึ้นมะอุง อยากเป็นอะไร?))
  
     
  จากคุณ ช.ช้าง - [ ๕ ม.ค. ๒๕๕๒  ๑๐:๕๑ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๑ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  อ่านแล้ว นึกถึงหน้าคนเขียนจ้ะ หนุกดีนะ เมื่อไหร่จะได้เจอกันล่ะ  
     
  จากคุณ แม่น้องเอม - [ ๑๔ ม.ค. ๒๕๕๒  ๐๙:๕๖ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๒ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เด็กหญิงมะอุงช่างมีความคิดสร้างสรรจริง อุตส่าห์ใส่ลูกหนอนให้ผีเสื้อ แต่ไม่มีใครดูออก   
     
  จากคุณ kimmy - [ ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๒  ๐๐:๐๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๓ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ขอบคุณอีกครั้งสำหรับสมาชิกที่เข้ามาอ่านค่ะ (เพื่อนๆด้วย)  
     
  จากคุณ Ms. Johnson - [ ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๒  ๐๗:๕๕ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๔ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  คำเดียวว่า "สุดยอด"
(แอบแว่บมาอ่าน อิๆๆๆ หายไปนานเลยเรา)
ยังรอติดตามอ่านอยู่นะครับผม   
 
 
 
  
     
  จากคุณ Who know You? - [ ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๒  ๑๐:๕๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๕ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  ชอบจัง..อ่านรวดเดียวเลย..ยังอมยิ้มไม่หุบอยู่จนถึงตอนนี้เลยละค่ะ..
อยากอ่านอีกจัง..น่ารัก น่าหยิก..
มะอุงอายุเท่าไหร่คะ
9 ขวบ ได้ไหมคะ
อยากมีเพื่อนแบบมะอุงจังเลย
  
     
  จากคุณ dhanitar - [ ๙ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๑:๕๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๖ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  เดี๋ยวนะคะ..
มะอุงอยู่อนุบาลนี่นา..ลืมไปๆ
  
     
  จากคุณ dhanitar - [ ๙ ก.พ. ๒๕๕๒  ๒๒:๐๑ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๗ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
  มะอุงอายุสามสิบกว่าขวบแล้วค่ะ! ๆๆๆๆ..
แสดงว่ายังไม่ได้อ่านตั้งแต่ตอนต้นๆใช่มั้ยคะ เคยเอามาลงที่นี่นานแล้ว ถ้าสนใจจะแนะนำให้ลองอ่านในเว็บสโมสรนักเขียนไทยค่ะ (thaiwriter.net) เพราะผ่านการขัดเกลามาแล้ว เรื่องของด.ญ.มะอุงที่เคยลงที่นี่จะสดๆดิบๆข้อผิดพลาดมาก ย้อนกลับไปดูแล้วก็อายตัวเอง 
ปล. ถ้าเข้าไปแล้วคงต้องไล่หาหน่อยนะคะ (อย่าเพิ่งหลงแสงสีเสียก่อน) เพราะที่นั่นมีงานดีๆเพียบทั้งร้อยกรองร้อยแก้วจากคนอารมณ์เดียวกัน ครื้นเครงค่ะ

 
(คุณฮูโนยู คห.๑๔ หายไปนานจริงๆ ซุ่มเขียนงานซีไรท์อยู่แน่ๆเลย )


 
  
     
  จากคุณ มะอุง/Ms. Johnson - [ ๑๑ ก.พ. ๒๕๕๒  ๐๗:๑๘ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 
  ความคิดเห็นที่ ๑๘ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
   อยากมีเงินใช้แบบไม่จำกัด ต้องเข้ามาเล่นคาสิโนที่เว็บเราที่นี่ทีเ่ีดียว  
     
  จากคุณ bambamm22 - [ ๒๕ มิ.ย. ๒๕๖๒  ๒๒:๐๔ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
 

แสดงความคิดเห็น :
สีพื้น :
ตำแหน่ง :
ชื่อผู้ส่ง :
       
     
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ ๕/๔ ถนนสุขุมวิท ซอย ๒๔ กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ โทรศัพท์ ๐๒ ๖๖๓ ๔๖๖๐-๒
หนังสือของผีเสื้อ มิได้ ผลิต แต่ทำด้วย หัวใจ