ส่งความคิดเห็นไปยังเว็บไซต์ bflybook.com ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง
  หน้าแรก   เฟซบุ๊คทั้งหลาย   หนังสือ   บทความ   ระบบหนังสือ   เกี่ยวกับผีเสื้อ   บันทึกถึงผีเสื้อ   ห้องสนทนา   โรงเรียนวิชาหนังสือ
  ดอนกิโฆเต้ฯ   ของเล่น   ของที่ระลึก   แผนที่เว็บ   คำถามเดิมๆ   นิตยสารหน้าจอ   สมัครสมาชิก   แก้ไขข้อมูลสมาชิก   สั่งซื้อหนังสือ
  หน้าแรก > ห้องสนทนา : ห้องโถง > กระทู้
 
 
         
    กระทู้    
         
  สิ้นคิด๓    
       
   หลังจากวันนั้นทั้งสองต่างก็เงียบไม่พูดคุยกันเหมือนเคย ความสดใสร่าเริงที่เคยมีหายไปแม้ทั้งสองจะไม่มีปากเสียงกันเหมือนสามีภรรยาคู่อื่นก็ตาม
                กระทั่งวันหนึ่งสามีเห็นว่าภรรยาไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัดอีกหลายวันกว่าจะกลับ จึงออกไปสำรวจธนาคารเพื่อหาทางหนีทีไล่และนำเงินเก็บที่เหลือเพียงน้อยนิดไปซื้อปืนปลอม เขาตั้งใจไว้ว่ารุ่งเช้าของวันถัดไปเขาจะบุกไปปล้นธนาคารเพื่อนำเงินมาใช้หนี้

                เช้ามืดวันต่อมาโจรมือใหม่ก็เตรียมตัวออกปล้นเขาเตรียมถุงใส่เงิน แล้วเหน็บปืนปลอมไว้ที่เอวอย่างที่เคยเห็นในหนัง จากนั้นจึงสตาร์ทรถคันเก่าส่งเสียงดังลั่นแล้วขับออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังธนาคารตามที่วามแผนไว้ เขาเลือกจอดรถให้ห่างธนาคารร้อยเมตรแล้วเดินแกมวิ่งเข้าธนาคารไปอย่างลับๆ ล่อๆ จนไม่ทันสังเกตเห็นยามท่าทางตื่นตระหนกวิ่งตามเขาเข้าไป 
                เมื่อเข้ามาในตัวอาคารได้แล้วเขาก็รีบตรงไปยังห้องเก็บเงินของธนาคาร เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องเก็บเงิน เขาก็ต้องตกใจทำอะไรไม่ถูก เมื่อภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือห้องที่ว่างเปล่าไม่มีแม้แต่โต๊ะเก้าอี้หรือสิ่งของใดใดทั้งสิ้น หูเขาเริ่มอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของยามที่วิ่งตามมา สมองก็เริ่มหนักอึ้งไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปยิ่งรุ่งสางแสงสว่างสาดส่องเข้ามายิ่งตอกย้ำความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขา 
“คุณ”  เสียงเรียกของยามฉุดเขาออกจากภวังค์แห่งความเงียบ เขาหันมามองยามที่ยืนขวางอยู่หน้าประตู มือเท้าสั่นเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดออกมาจากหน้าผาก เขาเริ่มกระวนกระวาย มือข้างหนึ่งคลำหาปืนที่เหน็บไว้ตรงเอว เสี้ยววินาทีเขาก็นึกถึงภรรยาของเขาขึ้นมา แล้วเสียงหนึ่งก็ก้องอยู่ในหัวเขา กูจะถูกจับไม่ได้หากกูถูกจับเมียกูจะอยู่ยังไง ใครจะดูแลเธอ กูกับเมียต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนชั่ว ไม่ ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนั้น กูต้องไม่ถูกจับ คิดได้เช่นนั้นเขาก็ชักปืนออกมาจากเอว แต่นั่นก็ช้าไปเสียแล้วเมื่อยามกระโจนเข้ามาผลักเขาล้มลงจนปืนกระเด็นหายไปจากมือ ก่อนที่แผ่นฝ้าเพดานจะหล่นลงมาเฉียดศีรษะเขาเพียงนิดเดียว แล้วอาคารทั้งอาคารก็เริ่มสั้นไหวราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ 
                ยามตั้งสะติได้ก่อนจึงดึงเขาให้ลุกขึ้นพลางตะโกนออกไปด้วยความโมโห “คุณมาทำอะไรที่นี้รีบออกไปเร็วก่อนที่อาคารจะถล่มลงมา” 
   
       
  จากคุณ Sirin - [ ๑๙ มิ.ย. ๒๕๕๖  ๑๗:๔๗ น. ]    
       
  แสดงความคิดเห็น | แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม | ส่งต่อให้เพื่อน | พิมพ์หน้านี้     
         
         

  ความคิดเห็นที่ ๑ - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
     
     
     
  จากคุณ s1 - [ ๒๓ มี.ค. ๒๕๖๒  ๐๐:๒๗ น. ] - ความคิดเห็นเพิ่มเติม  
     
  
  
     
   superslot999  
     
  จากคุณ s1 - [ ๒๓ มี.ค. ๒๕๖๒  ๐๐:๒๘ น. ] - แจ้งความเห็นไม่เหมาะสม  
 

แสดงความคิดเห็น :
สีพื้น :
ตำแหน่ง :
ชื่อผู้ส่ง :
       
     
สำนักพิมพ์ผีเสื้อ ๕/๔ ถนนสุขุมวิท ซอย ๒๔ กรุงเทพฯ ๑๐๑๑๐ โทรศัพท์ ๐๒ ๖๖๓ ๔๖๖๐-๒
ฅนไทยทุกฅน ควรมีโอกาสอ่านหนังสือได้เท่าเทียมกัน